"Ik ben laaggeletterd geweest. Dan moest ik naar de huisarts en ging ik er met trillende handen heen. Want hoe vertelde ik aan de huisarts dat ik moeite had met lezen en schrijven? Ik was bang om formulieren in te vullen, dat kwam wel eens voor. Daar schaamde je je dan diep voor. Ik had niet zo’n goede band met mijn vorige huisarts. Ik durfde hem dan ook niet in vertrouwen te nemen. Het was gewoon heel moeilijk, want ik schaamde me voor mijn laaggeletterdheid en ik was bang dat mensen niet zouden kunnen begrijpen dat ik niet kon lezen."

Bijsluiter begrijpen
"Ik had hartproblemen. Ik slik nog steeds veel medicijnen, zo’n acht tot tien stuks per dag. Na een cursus Nederlands kan ik nu de bijsluiter lezen en begrijp ik ook hoe ik de medicijnen in moet nemen."

Huisartsen
"Huisartsen zouden meer de tijd moeten nemen om erachter te komen dat mensen laaggeletterd zijn. Ze moeten begrip voor je tonen. Nu ik zelf kan lezen en schrijven, voel ik me zeker meer op mijn gemak bij de huisarts. Maar ik had het fijn gevonden als de huisarts eerder tegen mij had gezegd: Leen, er is een landelijk nummer, ga dat eens bellen. Het zou voor jou goed zijn om op cursus te gaan."

De verhalen in de rubriek MijnVerhaal zijn eerder, soms in aangepaste vorm, gepubliceerd op de site van Stichting Lezen & Schrijven.

Onze website maakt gebruik van cookies om het gebruik en functionaliteit te waarborgen. Klik hier voor meer informatie over onze cookies.

OK