Niet meekomen in de klas
‘Toen ik elf jaar was, werd duidelijk dat ik niet mee kon komen met de rest van de klas. Tegen mijn ouders werd gezegd dat ik nooit voor mezelf zou kunnen zorgen. Maar mijn ouders geloofden dit niet. Ze dachten dat ik dit wel zou kunnen, gelukkig. Ze zorgden ervoor dat ik zelfstandig werd.’

Opleidingen
‘Later kreeg ik een baan en heb ik zelfs de mbo- en hbo-opleidingen SPW en SPH gedaan. Iemand anders hielp me met het maken van mijn verslagen en zo verhulde ik mijn laaggeletterdheid. Omdat ik had aangegeven dat ik dyslectisch was, kon ik met luisterboeken werken. Zo hoefde ik niet te lezen.’  

Lager ingeschat
‘Als mensen je handschrift zien, schatten ze gelijk in met wat voor iemand ze te maken hebben. Dan word je in een bepaalde hoek gezet. Maar dat klopt helemaal niet, want ik neem kennis op andere manieren tot mij.’ 

Schaamte
‘Een keer gebruikte iemand een woord dat ik niet meteen begreep. Dus ik vroeg wat het betekende. Die persoon keek me verbaasd aan en vroeg of ik dat niet wist. Maar toen diegene het zelf wilde uitleggen, wist die het eigenlijk ook niet goed. Dat was het moment dat ik dacht, waarom moet ik mij schamen? Als iemand vanuit gewoonte een woord gebruikt, maar mij niet kan uitleggen wat het betekent, dan denk ik, wie is hier nu dom? Vragen, daar leer je juist van.’ 

Sollicitatiebrief schrijven
‘Toen ik op een gegeven moment geen werk meer had, vond ik het moeilijk om sollicitatiebrieven te schrijven. Dat was het moment dat ik mijn laaggeletterdheid wilde aanpakken. Ik gaf me op voor een taalcursus. Ik weet nu wanneer ik een d of een t moet gebruiken. De schaamte ligt achter me.’ 

Taalambassadeur
‘Ik weet hoe belangrijk het is om goed te kunnen lezen en schrijven. Hoe goed dat is voor je eigenwaarde en voor je toekomst. Dat je niet meer zenuwachtig bent als je de drempel van de bibliotheek over stapt. Daarom ben ik nu Taalambassadeur en vertel ik anderen over mijn ervaringen met lezen en schrijven. Hopelijk herkennen laaggeletterden, maar ook mensen uit het bedrijfsleven, zich in mijn verhaal en hebben ze er iets aan.’ 

De verhalen in de rubriek MijnVerhaal zijn eerder, soms in aangepaste vorm, gepubliceerd op de site van Stichting Lezen & Schrijven.

Wil je mensen als Irma helpen? Word dan taalvrijwilliger! Er zijn in jouw buurt ook mensen die je kan helpen met lezen, schrijven of rekenen. Dat kan een-op-een, maar ook in groepen.

‘Als mensen je handschrift zien, zetten ze je gelijk in een bepaalde hoek’

Fotobijschrift: Irma was op 13 augustus als onze Taalambassadeur te gast in het NPO Radio 5 programma Fris!, waar ze met verslaggever Mirthe van der Drift op pad ging naar de bibliotheek. > Beluister het fragment.

Onze website maakt gebruik van cookies om het gebruik en functionaliteit te waarborgen. Klik hier voor meer informatie over onze cookies.

OK